Van de eerste pas naar de laatste slag - Van ghillies naar naar de side-drum

Het is bizar hoe snel de tijd gaat. Ik zie mezelf nog staan in 2008: een 11-jarig meisje, vol spanning en met grote ogen. Klaar voor een nieuw avontuur bij DPaD als danseres bij de Militaire Taptoe Noorwegen. Dat avontuur heeft mij overal gebracht, zowel met als zonder de band. Maar afgelopen weekend voelde toch als een compleet nieuw hoofdstuk. Na zestien jaar als danseres met de band op pad te zijn geweest, was het tijd voor een officiële vuurdoop aan de andere kant van de band: mijn allereerste taptoe als side-drummer. 

Klamme handen

Mijn werkpauzes van de afgelopen tijd bestonden niet uit rustig koffie drinken, maar uit urenlang de Jig oefenen. Stokken in de hand en telkens weer herhalen. Toch bleek de theorie heel anders dan de praktijk zodra het uniform aan ging.

Ik dacht dat ik na al die jaren wel wist hoe ik met plankenkoorts om moest gaan, maar boy, was I wrong. Ik ben in geen tijden zo zenuwachtig geweest. Vooral bij de Jig had ik serieus klamme handjes; dat vond ik veruit het spannendst. Ineens sta je daar niet om de maat te volgen met je voeten, maar om de maat mee aan te geven. Toen de laatste slag op de eerste avond klonk, kwam de ontlading dan ook hard binnen. Een klein wateroogje van pure opluchting? Ik geef het eerlijk toe: het was er.

Het contrast: Dansen vs. Drummer 

Het contrast tussen beide rollen is enorm. Als danseres heb je het fysiek veel zwaarder, ookal sta je per optreden misschien minder lang op het podium. Je moet een heel ander soort bewustzijn hebben van de ruimte om je heen en waar je je precies bevindt in de formatie.

Als drummer is dat ruimtelijk bewustzijn iets minder intensief, maar dat betekent zeker niet dat het vanzelf gaat. Drummen en tegelijkertijd iets anders doen is een coördinatie-puzzel op zich. Dan hebben we het nog niet over de feather bonnet. Die iconische veren zijn prachtig en voegen voor het publiek op visueel vlak veel toe maar wanneer je het zelf moet dragen is het toch andere koek. Het kijken naar je lijn aan de rechterkant is ineens een strategische uitdaging geworden. Dat is nog wel even wennen...

Warm welkom in de drum-line

Wat het weekend echt bijzonder maakte, was de drumsectie. Ik ben zo warm opgevangen!
Ze stonden allemaal klaar om me te helpen met aankleden. Hier een knoopje dicht, daar een speldje lenen. Die support maakte dat ik, ondanks de adrenaline, met een glimlach op dat veld stond.

Betekent deze nieuwe stap dat ik mijn dansschoenen definitief in de kast zet? Absoluut niet. De passie voor het dansen zit in mijn bloed; ik ben ermee opgegroeid en zal er waar mogelijk altijd bij betrokken blijven en op de woensdag repetitie lekker een uurtje meedansen.

Maar deze nieuwe skill en de uitdaging die erbij komt kijken, zijn een uitbreiding waar ik ontzettend trots op ben. Het voelt als een verrijking van wie ik ben binnen de band.